به اعدام
که میرسم مثل خودکشی ها تعادلم بهم میریزه اصلا نه حالا نه دیروز و نه هرگز هیچوقت
به مخیله ام نمیره برام مثل توهین به قوانین هستی هست که این موجودات کثیف به
خودشون اجازه میدن حیات رو بگیرن خوب به کجا میرسن مگه آسیب های اجتماعی علت نداره؟ مگه عامل اصلی جامعه دولت حکومت و حاکمیت موجود نیست؟
چرا ما باید این میزان قربانی
بدیم؟ کی حقایق باز میشه ؟کی به ثمر می شینه؟ کی ما از شردیکتاتورها خلاص میشیم ؟کی هرکسی
سرجای خودش می شینه؟
خطا رو کی تعیین میکنه؟ گناه رو کی؟ مگه اینا صلاحیت تشخیص دارن؟ که چه درست و غلطه یا چی خطا و کنه تا تعداد ضربات شلاق رو تعین کنن و باقی قضایا که واقعا ورود بهش فکرکردن بهش از انسانیت و آدمیت دورمون میکنه !؟
مگه برای مردم چه کاری کردن که حالا انتظار دارن خطا نکنن اینها خودشان دارن میگن ما مفتخوریم بعد پدرجد مفت خورها که رو کرسی خلافت غاصبانه نشسته و پا نمیشه همین ها رو میذاره که حکم بدن یا اجرا کنن؟
فقط شورش فقط سرنگونی فقط جاروی دیکتاتور قرن با همبستگی ملت
ایران لشکرگرسنگان لشکر بیکاران لشکر شورش خیابان خوابها....
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر